ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ

- Πάλι τα ίδια και τα ίδια μου ξαναλές, φίλε. Τι ψάχνεις λοιπόν να βρεις; Δεν βαρέθηκες πια;

- Κάποιος θα υπάρχει πάντα να τα λέει, ιδιαίτερα σε καιρούς που ότι ειλικρινές και γνήσιο φαντάζει ενοχλητικό και παράδοξο. Η απαξίωση της πολιτικής από ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, η απάθεια των νέων μπροστά στην πολιτική, η κρίση αξιοπιστίας, η επικρατούσα αντίληψη πως όλα είναι στημένα και φαύλα, όλα αυτά δεν είναι τυχαία αλλά άσχημα νέα για την πολιτική μας ζωή.

- Κι εμένα τι μου τα λες αυτά; Tι με νοιάζει; Εγώ είμαι … ΠΑΣΟΚ!

- Εγώ θα τα λέω, και ούτε πρόκειται να σωπάσω δηλαδή. Τέτοιες συμπεριφορές θα γίνουν στο τέλος μοιραίες. Το τσαλάκωμα της κάθε ατομικής πορείας χωρίς καμιά συστολή, δεν μπορεί παρά να οδηγεί στην παρακμή του συνόλου. Χρειαζόμαστε ισχυρά αντίδοτα για τέτοιου είδους συμπεριφορές. Χρειαζόμαστε δίκαιους κανόνες.

- Εγώ δεν ξέρω. Ρώτα τους μεγάλους, τους πρωταγωνιστές.

- Λοιπόν; Τι λένε οι πρωταγωνιστές για όλα αυτά; Εάν εκείνοι αποδέχονται την κατάσταση με ένα «δε βαριέσαι, τι να κάνουμε», τότε εκείνοι να ξέρουν πως μας οδηγούν σε λάθος κατεύθυνση. Μας οδηγούν σε μια κοινωνία απαθή και ανάλγητη, ανερμάτιστη και αθωράκιστη, προς την κοινωνία του «ο θάνατός σου η ζωή μου».

-Σημασία φίλε μου έχει η ουσία, η καρέκλα. Τα υπόλοιπα είναι ρητορείες. Λόγια που τα παίρνει ο άνεμος.

-Δύσκολοι καιροί για ποιητές, μονολόγησα για μια ακόμη φορά. Πολύ καλή επικεφαλίδα!